Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 2025

Ατέρμονες αχανείς πορείες

 Περίεργος ο άνθρωπος.

Πλαστογράφος διαδρομών. 

Ατέρμονες αχανείς πορείες

εκεί που οι γρύλοι μαχαιρώνουν τη νύχτα.

Θυμάμαι το θόρυβο των κυμάτων όταν πέφτει η νύχτα,

Είναι σαν φαντάσματα που επαναλαμβάνουν καθαρά

τη φωνή των πνιγμένων,

που ζωγραφίζουν στην ακτή

ξανά και ξανά οι μορφές των νεκρών.

Η Σελήνη συνεχίζει να αντανακλά στο νερό,

αλλά εγκαταλελειμμένα σκυλιά

συνεχίζουν να κοιτάζουν με την ίδια θλίψη,

μια θλίψη που πονάει,

που τρυπάει σαν μαχαίρι,

την ψυχή και σπάει τις αισθήσεις.

Στη γωνία της μνήμης,

κοιμώνται αναμνήσεις.

Χάσαμε τον ύπνο μας σε 

ελπιδοφόρους προμαχώνες.

Δεν υπήρχαν οδηγοί για να μας καθοδηγήσουν

πολύ πέρα από την απληστία του χρόνου,

μείνμαμε μόνοι με τα όνειρά μας

γεμάτα αλάτι και τον άνεμο της νύχτας.

Γίναμε Αποστάτες του χρόνου,

προσθέσαμε σελίδες και περισσότερες σελίδες

σε αυτό το βιβλίο που γράφουμε από κοινού.

Ήρεμα με την ακρίβεια μιας κλεψύδρας,

αποφυλλώνουμε το χρόνο 

και τη ζωή στην προσπάθεια.








................................................................











Τα γράμματα ζουν όπως εμείς

αγκαλιάζουν ο ένας τον άλλον

μαύρες μουντζούρες σε λευκά φύλλα

Μια σειρά λέξεων

που δεν σας είπα ποτέ

που δεν σας έγραψα ποτέ

Τα συναισθήματα που θα παραμείνουν μυστικά

Η πένα χορεύει το ευγενές ταγκό 

με την ορχήστρα της καρδιάς

ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα

πετάει λέξεις 

πάνω από την άβυσσο

των ψευδαισθήσεων.








...................................................







.Τα αναστενάρια των ψυχών

διεγείρουν τις προθέσεις

στο σεργιάνι των στεναγμών.

Εκεί που λέξεις μεταμορφώνονται

στερημένες από την παρουσία

και τη θλίψη της υποταγής

στου ανέμου τα λημέρια.

Εκεί ακούω την ανάσα σου τα βράδια.

Μια ανάσα με την μυρωδιά της σήψης.

Ο ορίζοντάς μου μαρμαρωμένος έμεινε

εκεί που σβήνουν τα φώτα

στο τέλος της σήραγγας.

Έγινες μια πνοή

που κούρσεψες τις απαντοχές μου

μέσα από δρόμους

με παρενθέσεις και τελείες.

Μέριασα να διαβούν οι ανάσες σου

και κάτω από το δέρμα σου

σαρκάζουν χίλιοι εαυτοί.

Στα άφατα και στα σκοτάδια ψηλάφισα

τα απρόβλεπτα καλέσματα των χρησμών.

Εκεί στο απόθλιμμα των στιγμών

στα λοίσθια της νύχτας

ανιχεύω προσμονές

ροές νοσταλγίας

αποπλανημές μνήμες 

εξομολογούμαι τις σιωπές μου

και τις παραφράσεις των στιγμών

και στα άδεια παγκάκια των σταθμών

μετρώ τις βροχής τις στάλες...




------------------------------------------------




--- Εκεί που ο ήχος γίνεται σιωπή. ---

Κάθε πρωί ερωτεύομαι μια άλλη μέρα…

την βρίσκω ξαπλωμένη παιχνιδιάρα δίπλα μου να

παίζει.

Το βράδυ όταν ο ήλιος δύει

κρύβομαι στην σκιά

και αφού την σκοτώσω μετά την καίω.

Μετά με ευλάβεια μαζεύω την τεφρα της και

την πίνω.

Ετσι γινόμαστε ένα εγώ και αυτή.

Καποια μέρα θα την πάρω να πάμε πολύ μακρυά

πέρα απο τα συννεφιασμένα βουνά και της αφρισμένες

θάλασσες

εκεί που ο ήχος γίνεται σιωπή…




...........................................





Οι διαστολές του χρόνου τρέχουν βιαστικά

αλλά οι ώρες είναι ώρες 

με ημερομηνία και υπογραφή

και οι οιωνοί της στιγμής 

είναι μόνο σαφή δευτερόλεπτα.

Η αποτυχία του να μετατρέψει τον άνθρωπο 

σε απλό  συνεργό

από τη συνεχή φθορά 

των φύλλων που πέφτουν.

Λεηλατώ την παρουσία μου

και συμμετέχω στον κεραυνό 

που φέρνει το ενοχλητικό μέλλον μου, 

αδειάζω τη ζωή μου, 

ώστε να γεμίζουν με νέες ηλιακές ακτίνες, 

καίω τις λιτανείες από παλιά γράμματα

και τις μετατρέπω σε ανανεώσιμες μελάνες

η λαχτάρα για παρελθόντα

και βυθίζομαι στις θάλασσες του αδιάψευστου, 

του μονοπατιού μου, 

της ύπαρξής μου

μεταμορφώνοντας τον εαυτό μου 

τα φύλλα πεθαίνουν μέσα σε λίγες ημέρες,

δεν έχουν στεγνώσει ακόμα, 

έχουμε πολλά φθινόπωρα και χειμώνες

μπροστά  μας ακόμα για την Λύτρωση.




.........................................................



Η σκιά του ανέμου χορεύει

στο τραγούδι της πανσελήνου.

Οι λύκοι παίζουν με τον προβληματισμό τους

και οι αμαρτωλοί φωνάζουν για λύτρωση.

Μεταξύ των φραγμάτων, η σιωπή γεννιέται:

για να καταπιεί την ελπίδα.

Αυτό που κάποτε ήταν πίστη δεν είναι

τίποτα περισσότερο από ένα δοχείο

χειμώνα που δεν ήθελε να

είναι κάτι περισσότερο από απλή μνήμη ... 

είναι χρωματισμένη η νύχτα.

με αναμνήσεις ασαφών γραμμών

και παραληρητικά χρώματα.

Μια Αβυσσαλέα χλωμή παρουσία

καταραμένη αποκαλυπτική παραίσθηση.

Περικυκλώνει τη Σελήνη

ασφυκτική ψευδαίσθηση

γεμάτη με  μια με όξινη λαχτάρα.

Και ένα μέλλον

Θαμπό, σκανδαλώδες, 

ζαλισμένο, ξαφνικό, πρόωρο.

Αναχρονιστικό μη προβλέψιμο

ένα σιωπηλό κουτί

με φανταχτερό αμπαλάζ

εφήμερο και εύπλαστο

και μια ψυχή

που δεν επιτρέπει την εξέγερση

με όνειρα που τροφοδοτούν τις επιθυμίες

γίνονται μια πράξη απελπισμένης ευθραυστότητας.

Copyright ® Evaggelos Iliopoulos

All Rights Reserved

Anna Zaravinou

ΤΕΛΕΙΟ!!!

3 χρ.

Απάντηση



ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

4 χρόνια πριν

Ευαγγελος Ηλιοπουλος

30 Ιανουαρίου 2021  · 

Κοινοποιήθηκε στους εξής: Οι φίλοι σας

Με κοιτάς με τα μάτια

της δακρυσμένης Τζιοκόντα

με βλέμμα απλανές ανάερο    

χάνομαι στις σκέψεις σου εκεί

όπου τα χείλη μου λατρεύουν τον… Δείτε περισσότερα

Anna Zaravinou

3 χρ.

Απάντηση



ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

4 χρόνια πριν

Ευαγγελος Ηλιοπουλος

30 Ιανουαρίου 2021  · 

Κοινοποιήθηκε στους εξής: Οι φίλοι σας

Μάταιοι αντικατοπτρισμοί

από κουραστικές ομίχλες 

στη λεία του χρόνου.

Αιώνια μυστικά

από σκοτεινό φως… Δείτε περισσότερα

Δωροθέα Ελιοτη

4 χρ.

Απάντηση

Anna Zaravinou

ΥΠΕΡΟΧΟ!!!

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ!!

ΜΠΡΑΒΟ!!!

3 χρ.

Απάντηση







...............................................





Μια ξένη σιωπή

σε μια μοναξιά συλλαβών

στη λέξη ως κενή υπόσχεση

γινόμαστε σκόνη και αεράκι, 

συναίσθημα και μνήμη.

Το βλέμμα σου θα είναι τότε 

το τραγούδι των σειρήνων,

η ιστορία που λένε οι ωκεανοί

για να εξηγήσουν 

το γαλάζιο της θάλασσας 

στις ακτές της σκέψης

το αστέρι που μας φωτίζει

σαν αστραπή στην αγωνία 

των ψυχών μας.




..................................


Μάταιοι αντικατοπτρισμοί

από κουραστικές ομίχλες 

στη λεία του χρόνου.

Αιώνια μυστικά

από σκοτεινό φως

σαφήνειας και 

απόμακρης εγγύτητας. 

Ξεχασμένες στις σιωπές

οι ηχώ των βημάτων μας.

Τα κρύα λευκά χέρια

μοιάζουν με απόδραση από τάφο.

Ταπεινωμένοι λυγμοί

από ένα σκλάβο του παράλογου.

Κλειστά τα παράθυρα της ψυχής

μέσα από τα οποία 

ξεφεύγει αναπόφευκτα ,

κρυφά, απαρατήρητη

από την ασταμάτητη ρυθμική

μια νεκρή αύρα

την τελευταία στιγμή.

Και τα μάτια μένουν τυφλά

στην αγρυπνία που

 είναι γεμάτη με εικόνες

όπου ιδιότροπες  αναμνήσεις και

πολλές φορές ανύπαρκτη πραγματικότητα 

είναι συνυφασμένες .

Τα όνειρα θα είναι η στιγμή που η ζωή

θα γίνει ένα τίποτα

απλά ένα ελαφρύ ίχνος

μια επιστροφή στην μοναξιά

μια φυγή στο ανείπωτο.




...........................................







Αστοχία υλικού

κουβαλάω μαζί μου

τη συνείδηση της πανωλεθρίας

σαν λάβαρο νίκης.

Κάνω απολογητικό υπόμνημα

από συγκεχυμένες μνήμες

και αμφισβητούμενες αλήθειες.

Εκεί στις οπτικές γωνίες 

του υποκειμένου

μεταξύ σημαίνοντος

και σημαινόμενου εαυτού.

Κατοικώ πλέον στο βασίλειο

της επιλεκτικής αμνησίας.

Καταψυγμένος στο νεκροτομείο

της ηθελημένης πλάνης.

Αυτή η ψυχοπνευματική μετάλλαξη

είναι μια αναγκαία διαφοροποίηση

εκεί στα ακροτελεύτια σύνορα

στις εσχατιές του Ενθάδε 

προς το επέκεινα. 

Κάθε ανάσα, ένας λυγμός

κάθε λυγμός και πόνος...




---------------------------------------






Άδειες σκέψεις αρχίζουν να γεμίζουν το μυαλό μου

Ζω μόνο για να επιβιώσω;

Υπάρχει ένα νέο είδος δηλητήριο και αρχίζει να εξαπλώνεται

Όλες οι φωνές στο μυαλό μου ζωντανεύουν

Υπάρχει ένα νέο είδος δηλητήριο και αρχίζει να εξαπλώνεται

Αλλά δεν πίστευα ότι το αντίδοτο ήταν στα χέρια μου

Προσπάθησα να βρω την αντανάκλασή μου στο ποτήρι

Αλλά το μόνο που έβλεπα ήταν τα πράγματα που μου έλειπαν

το φεγγάρι μου πέρασε μακριά από τον καταγάλανο ουρανό

Η διανοητική μου κατάσταση παίζει τεχνάσματα για μένα

ο καρδιακός παλμός μου αρχίζει να χτυπάει έντονα

Σε μυστικές κρύπτες ακτίνων

τελώ τις θυσίες σε νοσηρούς δαίμονες.

Η αποδόμηση της ελπίδας

Σκοτώνει

κατακερματίζει ψυχές.

Η αθωότητα χάνεται όταν

Το αίμα των αθώων γίνεται θυσια στον βωμό της αβύσσου.

Καταστροφείς κάθε όνειρου

Σπάσιμο των φτερών του μίσους

Κάθε αναπνοή μου ζει μόνο για να πάρει

τον σπινθιρισμό της ζωής.

Και εκείνη την στιγμή, όταν η στιγμή είναι φευγαλέα

Αυτή η σκέψη κρατά την καρδιά μου να χτυπάει.

Δεν υπάρχει ειρήνη για εκείνον που δεν μπορεί να γνωρίσει την ειρήνη.

Στοιχειωμένες ζωές,

στην αρχή της μήτρας του κόσμου

Αγναντεύω έναν ορίζοντα,

που η αρχή του μοιάζει με τέλος.

Οι ψυχές μας ειναι κλεψύδρες

που έχουν αδειάσει απο άμμο.

Μετά τη λήξη της μάχης

Και η άμμος μεθυσμένη απ το αίμα

Όλων όσων έπεσαν πάνω της

Είναι η πικρία της αυταπάτης.




----------------------------------



Μέρες αργίας.

Τα βλέμματα των φορτωμένων συναισθημάτων

διακρίνονται σε σωρούς 

από αναστατωμένη αδρανή ύλη.

Τα  σχέδια των ημερών 

είναι εξωφρενικές συζητήσεις 

σχετικά με την καταστροφή 

παρέχοντας εκπληκτικές διαυγές αφηγήσεις. 

Οι εικόνες τους κοροϊδεύουν 

την αντίληψή μας για το πώς οι μέρες του χρόνου 

επηρεάζουν δυσάρεστες 

εσωτερικές συγκρούσεις.

Τα απομεινάρια της εγκατάλειψης του

ίχνους μας

παρουσιάζουν μια σειρά δυνατοτήτων 

για συσχετισμένη διάδοση

δημιουργώντας 

εικονιστικές σκιές.

Είναι αναμενόμενες υπενθυμίσεις 

για το πώς μπορεί να καλλιεργηθεί η ενέργεια, 

αν και, κατευθυνόμενη από τον ανθρώπινο εύθραυστο, 

η συσσωρευμένη ενέργεια 

μπορεί επίσης να κάνει 

κατάχρηση, να καταστρέψει

της ψυχής το ωραίο.


===================================


Εμαθα απο την λήθη.

Πήρα τα κομμάτια της σιωπής

και επανασύνθεσα  το πάζλ της ψυχής μου.

Μέσα απο απουσίες

πέρα από το θάνατο των σημείων

εκεί που οι υποσχέσεις είναι

μόνο λόγια.

Εκεί που οι πληγωμένες λέξεις

φθείρονται από την μοναξιά.

Στην χώρα των απόντων σκιών.

Εκεί που η νύχτα είναι ξεδιάντροπη

και τη μέρα ο ήλιος λάμπει ξεθωριασμένος.

Εκεί στεγνώνουν τα λόγια 

από τον οδυρμό της εγκατάλειψης.

Εκεί που λέξεις ακούγονται στις

σιωπηλές ώρες.



===================================================


Συμμετρία

----------------

Θα είσαι ήρεμος σ’ εκείνο το μέρος

που ακόμα αναβλύζουν πηγές

και τα κλαδιά σπάζουν

από τον αέρα και το βάρος τους.

Θα νιώθεις άνθρωπος της γης

όταν θα αυτοσχεδιάζεις

με φυσικά υλικά

και δε θα χρειάζεται να επιλέγεις

μέσα από πολλά κορμιά

τη συντροφιά σου.

Θα είσαι ήρεμος

όταν πια δε θα σε καταδιώκει η μέρα.

Τα πρωινά δεν θα είναι πια περίπλοκα.

Όλα θα έχουν τη δική τους

Συμμετρία !!!


===========================================


Άφησα τη μοναξιά μου

να τρέξει μέσα

Από την παγωμένη σιωπή,

Άφησα ένα κενό στον αέρα

που κάηκε.

Έρχονται οι μέρες

Από ακούσια θλίψη,

Στέρηση από λύπες

Συσσωρευμένη.

Είναι δύσκολο να γελάσεις,

πονάει

Απλά πρέπει να περιμένω.

Αυτό που ζούμε οι δυο μας

μόνοι.

Μια ανάμνηση έζησε

ένα όνειρο

Θα ρωτήσω τις θάλασσες

Για να επιστρέψω

με τα κύματα

ξανά πλάι σου

Σήμερα χρειάζομαι σιωπές,

Οξείς ακρωτηριασμούς,

Και πονάει, ο χρόνος μου,

Η αγωνία του να μην ξέρεις

Αυτό δεν παύει, τα δάκρυα

που μου βγαίνουν,

Χωρίς πορεία, χωρίς λύσεις, και πονάει.

Πονάει γιατί είμαστε και οι δυο μας

χαμένοι για πάντα

στην δικιά μας

Ατλαντίδα.


==================================



Η ζωές μας θολές νοσταλγίες

δοκιμαστικές απογραφές

με σήματα Μόρς.

Μάρτυρες της απόχρωσης

και του βωβού νοήματος

στην μεταβατικότητα

της συνεχούς διαφωνίας.

Είναι η ηχώ μιας αφυπνισμένης συνείδησης 

με τον τόνο της φωνής των επιστροφών.

Δαμάζουμε τις λέξεις

σε αυτό το έδαφος της λαμπρότητας

που ανοίγεται στο Πιθανό

και το παιχνιδιάρικο avatar κάποιων θεών

που παίζουν ζάρια. 

Μέσα οι στενές 

περιπλανήσεις της κυκλοφορίας, 

ο ύπνος είναι πάντα ένα ευχάριστο μέρος, 

μια περιοχή που πρέπει να καλυφθεί 

και έχει τα δρομολόγιά της 

στην ατέρμονη πραγματικότητα

εκεί που οι σκιές είναι λούτρινα όνειρα, 

αυστηρές ελπίδες 

που δεν κατάφεραν να φτάσουν στο λιμάνι

και βυθίστηκαν στην άγονη επιφάνεια 

της παλίρροιας.




--------------------------------------


Μισές αναπνοές

εκεί που η σιωπή 

ψιθυρίζει τις απουσίες

που ο άνεμος σέρνει έξω στο

κρύο της νύχτας.

Η σιωπή δεν είναι πάντα διαυγής

όταν οι λέξεις είναι σιωπηλές

στην απουσία φωνών .

Η σιωπή είναι η ανάσυρση της φωνής που

εμπλέκεται σε κόκκους σκόνης που

κρέμονται σε σύννεφα φύλλων.

Η σιωπή είναι περήφανη που βλάπτεται

από την προκατάληψη του ποιήματος

όταν αποκηρύσσει τις λέξεις.

Η ηχώ των αναμνήσεων δεν είναι αρκετή

για να συγκαλύψει τη μοναξιά.

Τα χείλη σου καίνε

ραγισμένα από τη σκληρότητα του αλατιού

τα χέρια σου τσαλακώνουν

αόρατες χειρονομίες

το βλέμμα σου αναζητά το άπειρο

σε ένθερμη ικεσία.


======================================


Είμαστε μια ανάσα

στο σύμπαν μιας σκέψης

Ένα απομονωμένο χαμόγελο

Ένα χαμένο ποίημα

Μερικοί πικραμένοι στίχοι

Στα χείλη που πεινούν για αγάπη

Πείνα για μια λέξη αλληλεγγύης

Με άψογη τρυφερότητα

Είμαστε αυτό που φανταζόμαστε

Και θέλουμε να είμαστε

ερωτευμένοι με το χρόνο και τη ζωή

Σε πλήρη καρποφόρα κίνηση

Ένα αίτημα για αγάπη

ενα φιλί αλληλεγγύης,

ονειρεύομαι

μέσα στην αιώνια σιωπή μου

Υψώνω τα χέρια μου

που ξεπερνούν τις αποστάσεις

σβήνοντας τον χρόνο

χαιδευοντας τις δυσκολίες

Ένα φιλί γεμάτο αγάπη

μεσα στον

καταπράσινο κάμπο της σιωπής

μια

ελπιδοφόρα αντανάκλαση

μιας χειρονομίας

μιας

γραφής στο χρόνο .


===============================